Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Ταξική Αντεπίθεση: Όλοι και όλες στις αντιφασιστικές διαδηλώσεις του Σαββάτου

“Ο λαός μας όρθιος θα σταθεί, στους αγώνες θα ατσαλωθεί,

θα τσακίσουμε το φασισμό, του συστήματος γιο και φρουρό.”

Ήταν 18 Σεπτέμβρη 2013, όταν ο Παύλος Φύσσας έπεσε νεκρός από τον ναζί και μέλος της Χρυσής Αυγής Ρουπακιά, ύστερα από ενορχηστρωμένο πέσιμο των ταγμάτων εφόδου της χρυσής αυγής, κυρίως στον ίδιο αλλά και στην παρέα του. Ο Παύλος, παιδί της εργατικής τάξης κοίταξε πρώτα να φυγαδεύσει τους φίλους του και στάθηκε στα ίσια απέναντι στους φασίστες. Η αστυνομία ξεδιάντροπα, όπως κάθε φορά, έτσι κι εκείνο το βράδυ συγκάλυψε και συνέβαλε στην δολοφονία με την απαθή στάση της.

Άλλωστε, εκείνη την περίοδο τα θρασίμια της ΧΑ οργάνωναν πογκρόμ, πουλούσαν προστασία και κλέβανε τους μετανάστες, προστάτευαν αφεντικά απέναντι σε απεργίες εργατών/τριων, σχεδίαζαν και υλοποιουσαν δολοφονικες επιθέσεις σε συνδικαλιστές με την συγκατάθεση και την συμμετοχή των μπάτσων. Υψηλόβαθμα στελέχη της Ασφάλειας Νίκαιας, Διάδες και λοιπά σκουπίδια των σωμάτων ασφαλείας, βρέθηκαν κατηγορούμενοι όταν άνοιξε η δικογραφία της ΧΑ και προφανώς δεν ξηλώθηκε κανένας τους, ούτε γνωστοποιήθηκαν τα ονόματα τους.

Ήταν η περίοδος που η Χρυσή Αυγή εκπροσωπούσε τόσο εντός της βουλής με επερωτήσεις, όσο και στους δρόμους με τα μαχαίρια τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ενδιαφέρον για φοροελαφρύνσεις για τους εφοπλιστές, απεργοσπασίες, επιθέσεις σε μέλη σωματείων εργαζομένων, ομοφυλόφιλους, μετανάστες εργάτες που διεκδικούσαν δεδουλευμένα, σε αναρχικούς και κομμουνιστές, αλισβερίσια με το στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες και ουρά των πολιτικών λιτότητας ήταν οι κύριες ενασχολήσεις της.

Το αντιφασιστικο κίνημα που συγκροτήθηκε και σταδιακά ενδυναμωθηκε στην κατεύθυνση της λαϊκής αυτοάμυνας με στόχο να μην αφεθεί η τάξη να πάει σαν πρόβατο στη σφαγή, η οργανωμένη απομόνωση της χρυσής αυγής από όλο και περισσότερες πτυχές της κοινωνικής ζωής αλλα ταυτόχρονα και οι ίδιες οι τάσεις αυτονόμησης της σε επιμέρους σημεία από τους χρηματοδότες της, οδήγησε στο σταδιακό μάζεμα της απο τα αφεντικά.

Η πολύμορφη και πολυεπίπεδη δουλειά που έκανε το αντιφασιστικό κίνημα τα τελευταία χρόνια, χτυπώντας τους ναζί σε δημόσιους χώρους, πλατείες, συγκεντρώσεις, σε χώρους εργασίας ακόμα και στις αίθουσες των δικαστηρίων, είχε ως αποτέλεσμα είτε να κρυφτούν είτε να επιχειρήσουν να μεταπηδήσουν σε διαφορετικά ακροδεξιά μορφώματα που έκαναν την εμφάνιση τους ανα τους καιρούς, με αρκετούς να αποσύρονται φοβισμένοι.

Την ίδια ώρα και αφού το κεφάλαιο είχε εξασφαλίσει, μέσω της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, την ύφεση των ταξικών και κοινωνικών αγώνων και μία νέα περίοδο συναίνεσης των εργαζομένων μπροστά στην εφαρμοζόμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική, ο ρόλος τέτοιων οργανώσεων πέρασε σε δεύτερη μοίρα.

Σήμερα, η ραγδαία όξυνση του νέου κύκλου της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που αναδύθηκε με την πανδημία του κορωνοϊού ήρθε να συμπληρωθεί από την εκ νέου ανάδυση των ακροδεξιών και φασιστικών σχηματισμών, με απόπειρες να διεκδικήσουν περισσότερο χώρο στην δημόσια σφαίρα και την πολιτική σκηνή. Ο σκοταδισμός των μαχαιροβγαλτών της χρυσής αυγής και του κάθε νεοναζί αποπειράται ξανά να σπείρει το δηλητήριο του και να αποσπάσει την προσοχή του λαού από τα πραγματικά επίδικα της εποχής μας.

Με πρόσχημα την ανύπαρκτη -κατ’ αυτούς- πανδημία αλλά και την εναντίωση τους στους εμβολιασμούς, προσπαθούν να βρουν μια νέα βάση σε μια μερίδα βαθιά συντηρητική, σκοταδιστική και άκρως επικίνδυνη. Οι κυβερνητικές πολιτικές που άφησαν ορθάνοιχτο τον δρόμο για την επανεμφάνιση και την επαναστελέχωση αυτών των μορφωμάτων, αφενός συμπλέουν μαζί τους στην αδιαφορία για την δημόσια υγεία, για την ουσιαστική διασφάλιση του λαού και της εργατικής τάξης από την πανδημία, αφετέρου οδηγούν ουσιαστικά στη συγκρότηση μιας εφεδρείας, έτοιμης να βγει στο προσκήνιο ξανά όταν το κεφάλαιο τη χρειαστεί ως ένα ακόμη μακρύ χέρι στην κατεύθυνση της εφαρμογής των πολιτικών του.

Από το αστικό κράτος, βέβαια, δεν περιμένουμε τίποτα περισσότερο. Από την μία μια βάζει στην φυλακή χρυσαυγίτες (με τις ελαφρύτερες των ποινών) και από την άλλη δίνει υπουργεία σε ανθρώπους που στηρίζουν το ολοκαύτωμα των Εβραίων εφαρμόζοντας παράλληλα μία απόλυτα ρατσιστική πολιτική που δολοφονεί μαζικά μαζί στο Αιγάιο, τη Μεσόγειο, τα κέντρα κράτησης, μετανάστες και πρόσφυγες.

Μπορεί η περσινή καταδικαστική απόφαση της Χρυσής Αυγής να αποτέλεσε μία νίκη του αντιφασιστικού κινήματος το οποίο ως ένα ισχυρό ιστορικό και κοινωνικό δυναμικό κατάφερε να διαμορφώσει ουσιαστικά απ’ την αρχή τους συσχετισμούς για να στηθεί φραγμός στα φαινόμενα κοινωνικού εκφασισμού, αλλά ο αγώνας δεν έχει τελειώσει. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για το αν η αντιπαράθεση με τον φασισμό μπορεί να αφεθεί στα χέρια της αστικής τάξης και των λακέδων της δικαιοσύνης τους. Αυτοί που βγάλαν στους δρόμους τους φονιάδες τους, είναι οι ίδιοι που θα τους ξαναβγάλουν αν χρειαστεί ακόμα και με άλλο όνομα, είναι οι ίδιοι που έχουν κάνει το ρατσισμό θεσμική και μόνιμη κρατική πολιτική. Ο αντιφασισμός είναι καθήκον, ζήτημα επιβίωσης, ιστορικό χρέος της εργατικής τάξης, αλλά ταυτόχρονα και απαραίτητη προϋπόθεση της ίδιας της επαναστατικής και απελευθερωτικής προοπτικής.

Ο αγώνας ενάντια στους φασίστες ήταν και είναι δρομίσιος αγώνας, αλλά δεν ήταν και δεν είναι βεντέτα. Γιατί κι αν σήμερα η Χρυσή Αυγή βρίσκεται υπό διάλυση, ο αγώνας ενάντια στη ρατσιστική πολιτική του Ελληνικού κράτους που δολοφονεί μαζικά μαζί με τη Frontex στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο μετανάστες και πρόσφυγες είναι εξίσου αναγκαίος. Όπως συνέχεια αυτού του αγώνα είναι η πάλη για χαρτιά στους μετανάστες, το μπλοκάρισμα των ρατσιστικών νόμων Ε.Ε. και Ελλάδας που τους στερούν τη πρόσβαση σε υγεία-μόρφωση-δουλειά, το κόψιμο επιδομάτων σε μετανάστες ακόμα και δεύτερης γενιάς, η διεκδίκηση ορατότητας για κάθε άνθρωπο που δεν καλύπτει τα παραγωγικά, εμφανισιακά ή έμφυλα πρότυπα που προωθεί το σύστημα και οι φασίστες του. Συνέχεια αυτού του αγώνα είναι η περιφρούρηση και η οργάνωση της αυτοάμυνας των γειτονιών, των πορειών, των αγώνων μας, της ενότητας της τάξης μας. Συνέχεια αυτού του αγώνα είναι η πάλη απέναντι στις κυρίαρχες εθνικιστικές αφηγήσεις, στα εξοπλιστικά προγράμματα που στερούν χρήματα που θα μπορούσαν να πάνε για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών, αλλά και η πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις που φέρνουν το θάνατο και τη προσφυγιά σε όλη τη γη. Συνέχεια αυτού του αγώνα τέλος, είναι η πάλη για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, έναν κόσμο χωρίς τάξεις, χωρίς πολέμους, χωρίς ανισότητες.

Για αυτό, ο αντιφασιστικός αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι κομμάτι των αγώνων που στοχεύουν στην ανατροπή του καπιταλισμού, του συστήματος που γεννά τον φασισμό.

Σε αυτόν τον τόπο της προσφυγιάς, της κατοχής, των μαζικών εκτελέσεων από τους ναζί και τους ταγματασφαλίτες και των βασανιστηρίων των χουντικών της ΕΣΑ, ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον. Είναι ιστορικό χρέος της πολυεθνικής εργατικής τάξης, των νέων, του λαού, να μην αφεθεί ούτε σπιθαμή χώρου για την παρουσία οποιοδήποτε ακροδεξιού νεοναζί στους δρόμους και στις ζωές μας, αλλά και να τσακιστεί η ρατσιστική κρατική πολιτική που εφαρμόζεται στα σύνορα και στις πόλεις.

Όλοι και όλες στις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις του Σαββάτου 18 Σεπτεμβρίου:

Στο Κερατσίνι στην Παύλου Φύσσα 60 στις 17.30, στην Θεσσαλονίκη στην Καμάρα στις 18.00 και σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 2 ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

ΚΑΜΙΑ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ – ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ

ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ