Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Ταξική Αντεπίθεση: Ασύμμετρη απειλή η καπιταλιστική κερδοφορία

ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ,

ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΑΠΕΙΛΗ Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ

Οι φωτιές που ξέσπασαν την προηγούμενη εβδομάδα στην χώρα (Αττική, Εύβοια, Ηλεία, Δυτική Μακεδονία, Λακωνία και αλλού) παραμένουν εκτός ελέγχου προκαλώντας ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο χιλιάδες μετανάστες που για ημέρες έμειναν ή συνεχίζουν να μένουν εγκλωβισμένοι σε κέντρα κράτησης κοντά στις πυρκαγιές, καταστρέφοντας λαϊκές περιουσίες, έχοντας αφήσει πίσω τους δεκάδες πυροσβέστες, εθελοντές και κατοίκους τραυματίες ή με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα καθώς και έναν νεκρό.

Δεν είναι κανείς αφελής, για να υποστηρίξει ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να εμποδίσει την ανάπτυξη ισχυρών καιρικών φαινομένων. Ωστόσο, εκείνο που χρειάζεται να εξεταστεί αφορά στα κοινωνικά αίτια παραγωγής αυτών των φαινομένων και στους τρόπους λήψης των κατάλληλων μέτρων για την αντιμετώπισή τους. Αυτό το θέμα θέτει στο στόχαστρο το ίδιο το κοινωνικό σύστημα, που βασίζεται στην ασύδοτη καπιταλιστική ανάπτυξη και κερδοφορία, λεηλατώντας την φύση και διαταράσσοντας τη σχέση του ανθρώπου με αυτή.

Μπορεί οι περιβαλλοντικες κρίσεις να είναι αναπόφευκτες μεσα στη συναναστροφη των ανθρωπίνων κοινωνιών με το φυσικό περιβάλλον, είναι όμως αναπόφευκτο το γεγονός πως ο καπιταλισμός οδηγεί τον πλανήτη σε σίγουρο θάνατο. Ο πυρήνας πάνω στον οποίο συγκροτείται ο καπιταλισμός έχει καταδικάσει την ανθρωπότητα και τη φύση σε βέβαια εξάλειψη. Αν υπάρχει προοπτική βραχυπροθεσμου κέρδους υπάρχει και μια μεγάλη μερίδα της αστικής τάξης πάντα έτοιμη να αρπάξει την ευκαιρία, ακόμα κι αν αυτή η ευκαιρία συνεπάγεται ή θεμελιώνεται (κυριολεκτικά) πάνω στην καταστροφή που προκαλεί ενα τέτοιο αδηφάγο σύστημα. Το καπιταλιστικό μονοπάτι έχει χτιστεί πάνω στο αναπόφευκτο περιβαλλοντικο κόστος που ειναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν ολοι οσοι κινούνται στο φάσμα των υποστηρικτών του, απο τους αρνητές της κλιματικής κρίσης μέχρι τους οπαδούς της “πράσινης ανάπτυξης”. Η εγγενής αντίφαση που υπάρχει στην αντίληψη του ότι ο καπιταλισμός μπορεί να επιλύσει με βιώσιμο αποτέλεσμα την κλιματική κρίση μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτή μόνο μέσα απο το βίωμα των ανεπανόρθωτων καταστροφων απο την Αυστραλία μέχρι τον Αμαζονιο αλλά και το βίωμα μιας παγκόσμιας πανδημίας που συνεχίζει να θερίζει ανθρώπινες ζωές.

Μπορεί ακόμα πιο ξεκάθαρα να γίνει αντιληπτή από το γεγονός πως 100 εταιρείες ευθύνονται για τα 2/3 των παγκόσμιων εκπομπών άνθρακα, ενώ το πλουσιότερο 1% παγκοσμίως ευθύνεται για περισσότερο απο τη διπλάσια εκπομπή άνθρακα σε σύγκριση με το φτωχότερο 50%. Όσο ο κόσμος και η χώρα στην οποία ζούμε ταλανιζεται από καταστροφικες πυρκαγιές, πλημμύρες, πολυνεκρους καύσωνες αλλο τόσο το συστημα πασχίζει να μας πείσει πως μόνο οσο έχει συνέχεια είναι πιθανή και η επίλυση του ζητήματος. Κι αυτή η δέσμευση “επιστροφής στην κανονικότητα” προϋποθέτει για την κοινωνία την ατομική ευθύνη, την ψευδαίσθηση της ουσιαστικής συμβολής με την μη χρήση πλαστικών και την αφαίρεση των ηλεκτρικών συσκευών από την πρίζα, μια ψευδαίσθηση που το μόνο στο οποίο συμβάλει ουσιαστικά είναι το γεγονός πως παραμένουμε θεατές μπροστά στην καταστροφική πορεία του συστήματος.

Είναι αυτές οι εγγενεις αντιφάσεις του καπιταλισμού που κάνουν ξεκάθαρο το γεγονός πως αν θέλουμε να βάλουμε ένα πραγματικό λιθαράκι στη επίλυση του ζητήματος, στη διάσωση της φύσης, του πλανήτη, της ζωης, οφείλουμε να ξεκινήσουμε από το να αφήσουμε πίσω μας την συναίνεση. Η ασυδοσία του καπιταλισμού, οι καταστροφικες πολεμικές αντιπαράθεσεις, τα καμένα δάση για την εγκατάσταση “πράσινων” ανεμογεννητριων, το δηλητηριασμενο υδάτινο περιβάλλον από τις εξορύξεις, συνθέτουν την εικόνα ενός συστήματος του οποίου η επαναστατική ανατροπή είναι κυριολεκτικά ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Η ίδια η λογική του καπιταλισμού για το συνεχές κυνήγι του κέρδους με κάθε κόστος επιβάλλει την προτεραιότητα των ιδιωτικών συμφερόντων έναντι της ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών. Η ίδια η καπιταλιστική ανάπτυξη είναι υπεύθυνη για σοβαρές κλιματικές αλλαγές, για την αύξηση της θερμοκρασίας στη Γη λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου, για την ξηρασία μεγάλων κομματιών του πλανήτη, για την καταστροφή της χλωρίδας και της πανίδας, απειλώντας την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας. Γιατί, όταν τον κοινωνικά παραγόμενο πλούτο τον ιδιοποιείται αλαζονικά και εγωιστικά μία χούφτα καπιταληστές, η προστασία του περιβάλλοντος θυσιάζεται στο βωμό της κερδοφορίας. Σε συνθήκες καπιταλισμού η λεηλασία της φύσης είναι άμεσα συνυφασμένος με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ολιγαρχίας, η οποία στέκεται πάνω από τις ανάγκες τις κοινωνίας και του εργαζόμενου λαού.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε σε ποιες περιπτώσεις είχαμε εμπρησμούς και σε ποιες περιπτώσεις οι πυρκαγιές ξεκίνησαν λόγω του καύσωνα και άλλων, φυσικών, παραγόντων.

Μπορούμε όμως να είμαστε σίγουροι για τα εξής και μας είναι αρκετά:

Για το ότι η, χωρίς μέτρα, άναρχη και αυθαίρετη δόμηση κατοικιών της “υψηλής κοινωνίας” που θέλουν να ζούνε μέσα ή δίπλα στα δάση γιγαντώνει το πρόβλημα.

Για το ότι υπάρχουν δημοσιεύματα τα οποία, χωρίς καμία ντροπή, εδώ και μήνες ενημέρωναν για την ανάγκη να ξεπεραστούν τα γραφειοκρατικά προβλήματα για την εγκατάσταση αιολικών πάρκων σε διάφορες περιοχές όπως αυτή της Βόρειας Εύβοιας.

Για το ότι η δασοπυρόσβεση βρίσκεται υπό διάλυση, έχοντας αναθέσει αυτό το ιδιαίτερο αυτό έργο στην Πυροσβεστική, το προσωπικό της οποίας δεν επαρκεί.

Για το ότι η κυβέρνηση μέσα σε 1,5 χρόνο πανδημίας, έχει επιλέξει να δώσει δισεκατομμύρια ευρώ για πολεμικό εξοπλισμό και προσλήψεις καραβανάδων, για την καταστολή και για προσλήψεις μπάτσων, για τα ΜΜΕ, για τους κλινικάρχες, για τη διάσωση των τραπεζών, για να παίρνουν φτηνή ηλεκτρική ενέργεια οι βιομήχανοι και να φοροαπαλλάσσονται οι εφοπλιστές, για να αποζημιώνονται ιδιωτικές εταιρείες όπως η Aegean. Κι όλα αυτά την ίδια στιγμή που αρνείται πεισματικά να μονιμοποιήσει τους εποχικούς πυροσβέστες αλλά και να δαπανήσει τα απαραίτητα κονδύλια έτσι ώστε να υπάρξουν έργα ουσιαστικής αντιπυρικής θωράκισης, την ίδια στιγμή που αρνείται να στηρίξει το ΕΣΥ και την πρωτοβάθμια περίθαλψη, να πάρει μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς και τα σχολεία.

Είναι η ίδια κυβέρνηση, που ως συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων και ως πολιτικός εκπρόσωπος της παρασιτικής αστικής τάξης της χώρας αλλά και των ξένων κεφαλαιοκρατών, που στις επερχόμενες πλημμύρες των επόμενων μηνών στις περιοχές που σήμερα καίγονται, αλλά και σε οποιαδήποτε φυσική καταστροφή θα είναι και πάλι ανίκανη να προστατεύσει τον πληθυσμό, καθώς το μόνο που μπορεί να οργανώσει αξιοπρεπώς είναι η εκμετάλλευση και η καταστολή του.

Οι ευθύνες της είναι τεράστιες και ο λαός το έχει καταλάβει καλά. Η αδιαφορία για την προστασία του περιβάλλοντος, οι δασοκτόνοι νόμοι που αποχαρακτηραίζουν δεκάδες, μέχρι πρόσφατα, προστατευόμενες περιοχέςστο όνομα της ανάπτυξης, η τουριστικοποίηση των πάντων χάριν των επενδύσεων, η ανοχή στην άναρχη δόμηση, η έλλειψη μέτρων επαρκούς αντιπυρικής προστασίας, αλλά και συντήρησης των κολώνων της ΔΕΗ, οι υποστελεχωμένες υπηρεσίες της πυροσβεστικής, η υποχρηματοδότηση καθιστούν υπεύθυνο το αστικό κράτος.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, η οποία αποτελεί απότοκο της αστικής πολιτικής στρατηγικής στη χώρα μας αλλά και στα περισσότερα καπιταλιστικά κράτη του κόσμου, παρά τις προσπάθειες των εργαζομένων και των εθελοντώνμέσα σε άθλιες συνθήκες ν΄ αντιμετωπίσουν τις πυρκαγιές, η τραγωδία θα επαναληφθεί, αν δεν ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα για τη διαχείριση τέτοιων φαινομένων. Ιδιαίτερα στην μεταμνημονιακή εποχή των εκθέσεων Πισσαρίδη και των ασφυκτικών όρων της ΕΕ, όπου μειώνονται μισθοί και συντάξεις, ιδιωτικοποιούνται εκτάσεις, δομές και υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, τσακίζονται εργατικά δικαιώματα και γκρεμίζονται κοινωνικές κατακτήσεις αιώνων, το ελληνικό κράτος επιλέγει να διατηρεί τη δεύτερη θέση στο ΝΑΤΟ σε εξοπλιστικές δαπάνες επί του ΑΕΠ μετά τις ΗΠΑ και να δίνει δις για την πολεμική του προετοιμασία αλλά δεν μπορεί να διαθέσει περισσότερους πόρους για την ενίσχυση μέτρων αντιπυρικής προστασίας…

Είναι το ίδιο το ελληνικό κράτος, το οποίο λειτουργεί εξαιρετικά, όταν πρόκειται να καταστείλει αγώνες, στέλνοντας τα ΜΑΤ σε κάθε αγώνα υπεράσπισης του περιβάλλοντος από την καπιταλιστική λεηλασία, στήνοντας ακόμα και καταφανείς σκευωρίες όπως στην περίπτωση των Αγράφων.

Δεν αναγνωρίζουμε τις «ευαισθησίες» της ιμπεριαλιστικής φονικής μηχανής της ΕΕ, η οποία έχει το θράσος να εκφράζει την «αλληλεγγύη» της και τα «συλλυπητήριά» της, όταν είναι αυτή, η οποία έχει επιβάλει βάρβαρες πολιτικές λιτότητας, διαλύοντας την ικανότητα του κρατικού μηχανισμού να διαχειριστεί τέτοιου επιπέδου φυσικές καταστροφές. Γιατί εντός της ΕΕ το ελληνικό κράτος των μνημονίων, των αιμοσταγών πρωτογενών πλεονασμάτων και της επιτροπείας είναι δέσμιο του ληστρικού χρέους, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται η σημασία διάθεσης των αναγκαίων πόρων για την προστασία των ανθρώπων.

Μέσα σε μία περίοδο βαθειάς και εκταταμένης παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, μέσα σε χρόνια άγριας φτωχοποίησης και καταστολής, ο ίδιος ο καπιταλισμός μας δείχνει το ταβάνι του. Στην Υγεία, στο Περιβάλλον, στην Οικονομία είναι ένα σύστημα το οποίο αδυνατεί και αρνείται με εμφατικό τρόπο να δώσει λύσεις ακόμα και σε στοιχειώδη προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν οι λαοί του πλανήτη. Μας κάνει ξεκάθαρες τις προτεραιότητές του, αλλά και τα δικά μας καθήκοντα για να αλλάξει σελίδα η ανθρωπότητα πριν να είναι πολύ αργά.

Όταν αυτοί μέσα από τα διαγγέλματά τους δηλώνουν ότι δεν μπορούν, είναι η ώρα για την εργατική τάξη, την νεολαία και τον λαό να βγει μπροστά όχι μόνο για να ξεπεράσει την τριπλή κρίση υπερασπιζόμενος τα δικά του συμφέροντα και κρατώντας όρθια την ίδια την ανθρώπινη κοινωνία που οι καπιταλιστές θέλουν να αντιμετωπίζουν, αλλά και να αντιμετωπίζει και η ίδια τον εαυτό της, ως άτομα, με τις “ατομικές τους ευθύνες” και τα στενά “προσωπικά” τους συμφέροντα.

Να μην τους κάνουμε τη χάρη. Η ταξική και λαϊκή αλληλεγγύη να μας εξανθρωπίσει, να πάψουμε να είμαστε τα αγρίμια που θέλει ο καπιταλισμός, τα επεισόδια της τρέχουσας κρίσης αλλά και οι εξεγέρσεις που έρχονται να μας βρουν με αγάπη για την ζωή και με πίστη στον άνθρωπο και την δυνατότητα του να ζήσει αλλιώς. Να μας βρουν ταξικά και πολιτικά οργανωμένους. Με όλο και πιο επεξεργασμένα, επιστημονικά και κοινωνικά επεξεργασμένα, σχέδια απελευθέρωσης από την καταπίεση και την εκμετάλλευση όσων παρασιτούν πάνω στον πλανήτη, πάνω στον άνθρωπο και την εργασία του.

Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στις λαϊκές οικογένειές που είδαν τους κόπους μιας ζωής να γίνονται στάχτη, εκφράζουμε τη βαθειά μας θλίψη για τα χιλιάδες ζώα αλλά και τις γεωργικές και δασικές εκτάσεις που κάηκαν αφήνοντας σε εμάς και τους επόμενους ένα ακόμα πιο σκοτεινό τοπίο για να ζήσουμε.

Το λαϊκό κίνημα, η εργατική τάξη και η νεολαία, οι απλοί άνθρωποι του μόχθου και της εργασίας, ντόπιοι και μετανάστες καλούνται να στηρίξουν ο καθένας με τις δυνάμεις του τα θύματα αυτής της ανείπωτης τραγωδίας, μακριά από τις δήθεν φιλανθρωπίες της οικονομικής ελίτ, από τα φασιστικά αποβράσματα αλλά κι από όλους αυτούς, οι οποίοι είναι ικανοί να πατήσουν πάνω πτώματα, για να εκμεταλλευτούν πολιτικά αυτή την τραγωδία. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, παρά τις κοκορομαχίες τους, είναι υπεύθυνες για τη διαχρονική κατάντια του κρατικού μηχανισμού.

Μονάχα η γνήσια μαζική λαϊκή αλληλεγγύη και αυτοοργάνωση που εκδηλώνεται στην πρώτη γραμμή της μάχης με τη φωτιά, στις περιπολίες προστασίας των δασών αλλά και στα μετόπισθεν των πόλεων και των κοινοτήτων μπορεί να υπενθυμίσει στους ιθύνοντες ότι «ασύμμετρη απειλή» είναι τα ιδιοτελή συμφέροντα τους και η καπιταλιστική κερδοφορία και όχι τα καιρικά φαινόμενα. Για να μην θρηνήσουμε και άλλα θύματα. Για να μη συνηθίσουμε στο θάνατο. Για να οικοδομήσουμε μία κοινωνία στην οποία στο επίκεντρο θα βρίσκεται ο άνθρωπος και οι ανάγκες του και όχι τα κέρδη της ολιγαρχίας.

Να ληφθούν άμεσα μέτρα:

– Για την πλήρη αποζημίωση και πραγματική ανακούφιση των πληγέντων

– Για την στέγαση τους και την κάλυψη των αναγκών τους (τροφή, νερό, ένδυση κτλ)

– Για να μη γίνει καμιά αλλαγή χρήσης των περιοχών και να κηρυχθούν όλες οι δασικές εκτάσεις αναδασωτέες.

Μέσα στην πολλαπλή κρίση του καπιταλισμού, γίνεται πιο ξεκάθαρο από ποτέ:

Μόνο ο λαός θα σώσει τον λαό!