Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Συγκέντρωση ενάντια στην πατριαρχία και την έμφυλη βία: Τρίτη 29/ 6 στις 19.00 στην Καμάρα

Η ατέρμονη σειρά γεγονότων έμφυλης βίας και γυναικοκτονιών, που έρχονται ολοένα και περισσότερο στο φως το τελευταίο διάστημα, δεν αποτελούν εξαιρέσεις, ούτε μεμονωμένα περιστατικά. Αντιθέτως, είναι μέρος και έκφραση της ίδιας της κανονικότητας στην πατριαρχία, αποτέλεσμα των πολλαπλών καταπιέσεων που υφίστανται οι γυναίκες στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο. Καταπιέσεις που προκύπτουν από τη σχέση της τάξης και του φύλου, τη συντριπτικά υποτιμημένη γυναικεία εργασία, και από τη διείσδυση της πατριαρχίας ως ιδεολογίας, στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων. Στην καπιταλιστική Δύση, που διατείνεται πως ξεμπερδεύει πλέον με αιώνες γυναικείας καταπίεσης, μέσα από την καλλιέργεια, ενός φιλελεύθερου «φεμινισμού» από- τα-πάνω και την απόδοση θέσεων εξουσίας στις γυναίκες, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη για τις εργαζόμενες, τις άνεργες, τις προσφύγισσες, τις μετανάστριες. Συγκεκριμένα, στην ΕΕ, οι συνθήκες εργασίας των γυναικών είναι πολλαπλά χειρότερες από τις αντίστοιχες αντρικές, καθώς οι μισθοί των γυναικών είναι κατά 42% χαμηλότεροι από εκείνους των αντρών, με το ποσοστό να αυξάνεται στο 45% στην Ελλάδα, ενώ τα γυναικεία ποσοστά ανεργίας και ‘ελαστικής’ εργασίας είναι κατά πολύ υψηλότερα. Και αυτά είναι μόνο τα επίσημα στοιχεία, που δεν συμπεριλαμβάνουν το αυξημένο ποσοστό της μαύρης εργασίας και την εργασία των μεταναστριών «χωρίς χαρτιά», σε επαγγέλματα παραδοσιακά συνδεδεμένα με τη γυναίκα, όπως οι καθαρίστριες, οι εργαζόμενες στο χώρο της ‘φροντίδας’ και πολλά άλλα. Επιπλέον, το δικαστήριο της ΕΕ έχει νομιμοποιήσει και επίσημα τις απολύσεις εγκύων, ως υπερβολικά ακριβών για το κεφάλαιο, λόγω των -πετσοκομμένων στην Ελλάδα και στις περισσότερες χώρες- επιδομάτων και αδειών, και ταυτόχρονα, ως μη παραγωγικών, καταργώντας στην πράξη την προστασία της μητρότητας.

Ακόμα περισσότερο, σήμερα, μέσα από τις διεργασίες εργασιακής αναδιάρθρωσης που συντελούνται στο πλαίσιο της πανδημίας, η θέση της γυναίκας στην εργασία υποτιμάται ακόμα περισσότερο. Στο μνημονιακό έδαφος που κληροδότησαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, το αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη, που εδραιώνει την απόλυτη ελαστικοποίηση της εργασίας -έπειτα από συνεννόηση (!) με τους εργοδότες-, οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων και της εργατικής τάξης πλήττονται διπλά, καθώς παλεύουν να ανταπεξέλθουν παράλληλα στους ρόλους που τους φόρεσε η πατριαρχική κοινωνία, ως μητέρες και τροφοί, μια εργασία ανέκαθεν απλήρωτη και μη αναγνωρίσιμη από την κοινωνία και το κράτος. Το έκτρωμα του αντεργατικού νομοσχεδίου, θέτει υπό διευθέτηση και το ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης, για το οποίο προβλέπει επίσης «συνεννόηση» με τους εργοδότες, νομιμοποιώντας ουσιαστικά τη σεξουαλική βία από τα αφεντικά. Την ίδια στιγμή, η ‘τηλεργασία’ για τις εργαζόμενες γυναίκες και ακόμα πιο έντονα για τις μητέρες, ελλείψει της οποιασδήποτε ουσιαστικής προνοιακής μέριμνας, μεταφράζεται σε ένα εξαντλητικό πεδίο, όπου αλληλεπιδρούν πληθώρα καταπιεστικών παραγόντων: εξαντλητικά ωράρια, απλήρωτη εργασία, ανταπόκριση στις απαιτήσεις των νέων τεχνολογιών, κατάργηση ιδιωτικότητας, απουσία ελεύθερου χρόνου, ανατροφή παιδιών, οικιακές εργασίες.

Για τις απόκληρες, τις μετανάστριες, τις προσφύγισσες, η ένταση της εκμετάλλευσης είναι ακόμα μεγαλύτερη, με τον αποκλεισμό τους πρακτικά από την εργασία και την κοινωνία, εκμετάλλευση που για μεγάλο ποσοστό γυναικών ανά τον κόσμο σημαίνει τη βία του trafficking, μιας από τις πιο επικερδείς μπίζνες του παράνομου κεφαλαίου. Τη βία του κοινωνικού και εργασιακού αποκλεισμού υφίστανται και τα -φτωχά- τρανς άτομα, με ότι αυτό συνεπάγεται. Το παράδειγμα της Δημήτρη από τη Λέσβο -όπως ήθελε η ίδια να την αποκαλούν- δείχνει την απίστευτη και πολύπλευρη βία που υπέστη μέχρι και το θάνατο της, αφού απέδρασε από το ψυχιατρείο, που ένα μήνα βρισκόταν στα αζήτητα του νεκροτομείου.

Η ταξική καταπίεση των γυναικών δεν γίνεται να νοηθεί ξεχωριστά από την πατριαρχική ιδεολογία και τις νόρμες της και αυτό γιατί η πατριαρχία παρότι μπορεί να προϋπήρχε του καπιταλισμού, αποτέλεσε δομικό στοιχείο συγκρότησης του και προϋπόθεση της επιβίωσης του. Και στην πατριαρχία και τον καπιταλισμό η έμφυλη βία -μια βία που οι γυναίκες υφίστανται καθημερινά, στους χώρους εργασίας, στο δρόμο και στο σπίτι- είναι νόμος. Και όσο η συστημική και κοινωνική σήψη προχωράει, η έμφυλη βία θα παραμένει και θα εντείνεται. Μια από τις κοινωνικές επιπτώσεις της κρίσης που επέφερε η πανδημία σε παγκόσμια κλίμακα, υπήρξε η όξυνση του φαινομένου της βίας κατά των γυναικών. Στην ειδική συνθήκη της “καραντίνας”, η αναγκαστική παραμονή των γυναικών ανά τον κόσμο στο σπίτι μαζί με τους κακοποιητές, ακόμα και δολοφόνους τους, οδήγησε στην όξυνση του φαινομένου, με τις κλήσεις σε γραμμές υποστήριξης να καταγράφουν ραγδαία αύξηση του ποσοστού των περιστατικών βίας και των γυναικοκτονιών, μια πραγματικότητα από την οποία η Ελλάδα δεν αποτέλεσε εξαίρεση.

Η υπόθεση του βιασμού και της άγριας δολοφονίας της Ελένης Τοπαλούδη στη Ρόδο, θα είναι μια διαρκής υπόμνηση και ένα από τα πιο σοβαρά παραδείγματα γυναικοκτονίας στην πρόσφατη ελληνική ιστορία. Αλλά και μόνο τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα, καταγράφονται συνεχή περιστατικά γυναικοκτονιών και έμφυλης βίας, με τελευταίο τον άγριο βιασμό της 50χρονης καθαρίστριας εργάτριας στα Πετράλωνα από δύο άντρες. Είχε προηγηθεί ένα περίπου μήνα πριν η γυναικοκτονία της 20χρονης μητέρας και φοιτήτριας Κάρολαιν Κράουτς από τον σύζυγο της, που όλα δείχνουν πως συγκαλύφθηκε από τους μπάτσους, με τον τηλεμαϊντανό- φασίστα συνδικαλιστή Μπαλάσκα να δίνει συμβουλές σε τηλεοπτικές εκπομπές για επίδοξους γυναικοκτόνους για το πως να πέσουν στα μαλακά. Πατώντας στο νομοσχέδιο του Τσιάρα για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, εργαλείο εκβιασμού των κακοποιητικών πατεράδων απέναντι στις γυναίκες, που ψηφίστηκε πρόσφατα και προκάλεσε την αντίδραση φεμινιστικών οργανώσεων, ο γυναικοκτόνος ήδη διεκδικεί την επιμέλεια του ενός έτους παιδιού του. Άλλωστε, λίγο καιρό πριν, από το βήμα της βουλής, ο βουλευτής της ΝΔ Γ. Λοβέρδος διαβεβαίωνε πως μπορεί ένας άντρας να κακοποιεί τη σύζυγο του και να είναι ταυτόχρονα καλός πατέρας.

Στα δεδομένα της Ελλάδας σήμερα, το ακροδεξιό πολιτικό προσωπικό της χώρας, η κατ’ εξοχήν ιστορικά πολιτική δύναμη των δοσίλογων, των βασανιστών και των βιαστών, εκφράζει και πριμοδοτεί στο απόλυτο την ελληνική εκδοχή της πατριαρχίας, του δόγματος πατρίς- θρησκεία – οικογένεια, -διαχρονικού και αδιαμφησβήτητου από όλες τις κυβερνήσεις- πυλώνα του ελληνικού παρασιτικού καπιταλισμού. Χαρακτηριστική υπήρξε η απόλυτη συγκάλυψη και στήριξη του παιδοβιαστή και προσωπικού συνεργάτη του Μητσοτάκη, Γεωργιάδη και εκείνη του «θεατράνθρωπου» Λιγνάδη από την κυβέρνηση της ΝΔ. Ακόμα, απόλυτη έκφραση της σημερινής ελληνικής alt right υπήρξε η απόπειρα διοργάνωσης του «Συνεδρίου Γονιμότητας», με συμμετέχοντες από όλο το φάσμα τις κοινωνικής σαπίλας, παπάδες, τηλεπερσόνες,, αλλά και τους φασίστες βουλευτές Βορίδη και Άδωνι κλπ, που ακυρώθηκε υπό την πίεση της κοινωνικής κατακραυγής.

Όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα που μπορούν να ειπωθούν, αναδεικνύουν το επιτακτικό καθήκον του ανταγωνιστικού κινήματος, των οργανώσεων και των ομάδων του κομμουνιστικού και του αναρχικού χώρου, να θέτουν στο επίκεντρο της κριτικής και των πρακτικών της ταξικής πάλης, τα ζητήματα της γυναικείας καταπίεσης, της πατριαρχίας και της έμφυλης βίας. Και παράλληλα, να αφουγκραστούν και όπου μπορούν, να συναντηθούν με τους αγώνες του κινήματος της γυναικείας χειραφέτησης.

Ενάντια στην έμφυλη βία και την πατριαρχία,

να συναντηθούμε στον αγώνα για την ταξική και κοινωνική απελευθέρωση!

Συγκέντρωση Τρίτη 29 Ιουνίου στις 19.00 στην Καμάρα