Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

[Θεσσαλονίκη] Κουτί Ταξικής Αλληλεγγύης στην πλ. Μαβίλη

Διανύουμε μια περίοδο όπου μία νέα καπιταλιστική κρίση, με μεγαλύτερο βάθος και έκταση από τις προηγούμενες, δοκιμάζει τις αντοχές της παγκόσμιας εργατικής τάξης και των λαών όλου του κόσμου. Στην Ελλάδα αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου, το σύστημα υγείας οριακά έχει καταρρεύσει και μόνο το πείσμα και το σθένος των υγειονομικών το κρατάει ακόμα από τον πλήρη εκτροχιασμό, χιλιάδες συνάνθρωποί μας έχουν πεθάνει, όντας θετικοί στον Covid-19, εκτός ΜΕΘ, ακόμη περισσότερες είναι οι περιπτώσεις ανθρώπων που σπρώχνονται στην ιδιωτική υγεία ή στον αργό θάνατο με πολλές κλινικές να έχουν κλείσει και με το 80% των τακτικών χειρουργείων να έχουν καταργηθεί.

Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, διαφαίνονται περισσότερο από ποτέ οι ταξικές ανισότητες και το χάσμα που χωρίζει τον εργαζόμενο λαό από τους κεφαλαιοκράτες και τους αυλικούς τους. Ενώ αυτοί απολαμβάνουν για άλλη μια φορά την κατάχρηση χρημάτων που θα έπρεπε να προορίζονται για την κάλυψη κοινωνικών και μη αναγκών, ενώ βρίσκονται στην άνεση των σπιτιών τους με όλα τα πλεονεκτήματα των ρόλων που παίζουν σ’αυτό το θέατρο του παραλόγου, η πλειοψηφία του λαού καλείται να τα βγάλει πέρα με όποιον τρόπο μπορεί.

1.500.000 άνεργοι, εκατοντάδες χιλιάδες που ζουν με τα λεφτά της αναστολής ή εργάζονται σε καθεστώς ημιαπασχόλησης, εντατικοποιημένη και κακοπληρωμένη δουλειά για τους υπόλοιπους, την ίδια στιγμή που δεκάδες χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι φτωχοποιούνται βίαια. Οι πιο τυχεροί λαμβάνουν κάποιο επίδομα-βάλσαμο, που δεν μπορεί όμως να επουλώσει τη βαθειά πληγή της φτώχειας που βαθαίνει. Σε αυτή τη συγκυρία όμως, υπάρχει και μια μερίδα ανθρώπων που δεν έχουν ούτε καν αυτό.

Με τον δημόσιο πλούτο να κατασπαταλάται στην πολεμική βιομηχανία και σε προσλήψεις στο στρατό και στην αστυνομία, η κοινωνική πρόνοια, όπως αντίστοιχα η υγεία και η παιδεία υποχρηματοδοτούνται, οδηγώντας πολλούς από εμάς στην απόλυτη φτώχεια, σε ένα διαρκές αδιέξοδο. Το κόστος ζωής σε αντίθετα με τα εισοδήματα μας μεγαλώνει διαρκώς, μία σειρά από βασικές ανάγκες (ρεύμα, νερό, τροφή, στέγαση, μετακίνηση) φαντάζουν πλέον ένας στόχος δύσκολος να κατακτηθεί. Παρά τα όσα υπόσχεται ανα περιόδους, ο καπιταλισμός, δεν έχει τίποτα άλλο να μας προσφέρει παρά μιζέρια. Οι εικόνες συνανθρώπων μας να ψάχνουν τα σκουπίδια έχουν γίνει οριακά κομμάτι της καθημερινότητας μας, υπάρχουν κι αυτοί οι αφανείς που δεν τους βλέπουμε, δεν τους ξέρουμε ή δεν περιμένουμε να βιώνουν κάποια τέτοια κατάσταση αλλά πρόκειται για σπίτια και ανθρώπους και οικογένειες που δεν μπορούν να έχουν ούτε τα βασικά.

Ξέρουμε ότι αυτή η πρωτοβουλία δεν αρκεί, μόνο με ενότητα και σκληρό αγώνα, μόνο με ψηλά το κεφάλι σε διαδηλώσεις και απεργίες, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι μπορούμε να διεκδικήσουμε καλύτερους όρους ζωής για εμάς τους ίδιους, τους ανθρώπους μας, την τάξη μας.

Ξέρουμε όμως ταυτόχρονα, πως εμείς οι ίδιοι οφείλουμε να φροντίσουμε όσους και όσες από εμάς, κάποια περίοδο της ζωής μας, μικρή ή μεγάλη, αδυνατούμε να έχουμε πρόσβαση ακόμα και στα πιο βασικά. Πέρα και ενάντια στις φιλανθρωπίες – ξεπλύματα – των αστών, ως μια πρώτη αφορμή για να σπάσουμε την απομόνωση και τα εξατομικευμένα αδιέξοδα και να ξαναπυροδοτήσουμε στις γειτονιές την αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια, τη συλλογική υπόσταση και πάλη των λαϊκών και προλεταριακών συνοικιών.

Σε αυτά τα πλαίσια, προσπαθήσαμε να βρούμε έναν τρόπο ώστε να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε διαφορά σημεία μέσα στην πόλη όπου ο καθένας θα μπορεί είτε να αφήνει είτε να προμηθεύεται είδη πρώτης ανάγκης. Έτσι καταλήξαμε στα κουτιά αλληλεγγύης, ιδέα που με χαρά είδαμε ότι έγινε και από το Στέκι Μεταναστών σε διάφορα σημεία της πόλης και που ελπίζουμε να εξαπλωθεί, ώστε κάθε γειτονιά στο τέλος να έχει τα δικά της αντίστοιχα ντουλάπια.

Κουτιά, η συντήρηση και η ενίσχυση των οποίων, ελπίζουμε και θα προσπαθήσουμε να αποτελέσει αφορμή για να συζητήσουμε με τον κόσμο της γειτονιάς πολλά παραπάνω θέματα που ταλανίζουν την τάξη μας όπως οι πλειστηριασμοί, τα αυξημένα νοίκια, η ανεργία, τα κοψίματα ρεύματος, το τεράστιο κόστος ζωής, η αστυνομοκρατία. Το πρώτο από τα κουτιά ταξικής αλληλεγγύης που προγραμματίζουμε να λειτουργήσουμε βρίσκεται στην πλατεία Μαβίλη, σε μία πολυεθνική και εργατική γειτονιά του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Η λογική λειτουργίας τους είναι απλή και δεν προΰποθέτει παρά ταξική συνείδηση, κοινωνική ενσυναίσθηση και αλληλεγγύη. Παίρνεις ότι χρειάζεσαι. Αφήνεις ό,τι μπορείς.

Σε αυτή την εποχή είναι σημαντικό να αναπτύξει η τάξη μας, ως η μόνη τάξη που δεν τα έχει απωλέσει, τα ανθρώπινα και κοινωνικά χαρακτηριστικά της, έτσι ώστε να μην καταφύγουμε στην ανθρωποφαγία, όπως θα ήθελαν οι κυρίαρχοι, τρώγοντας ο ένας τις σάρκες του άλλου, συνήθως του ακόμα πιο αδύναμου από εμάς. Γιατί η τάξη μας, παρόλη την πρόσκαιρη αλλοτρίωση και οπισθοχώρησή της μπροστά στην ιδεολογική και στρατιωτική υπεροπλία του κεφαλαίου, γνωρίζει ακόμα τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, να μοιράζεσαι, να αγωνίζεσαι για την επιβίωση, να τα βγάζεις δύσκολα πέρα αλλά να νοιάζεσαι και για τον άλλον που βρίσκεται σε ίδια ή και χειρότερη θέση από σένα .

Όσο οι “άριστοι” ηθικολόγοι και οι φιλάνθρωποι αστοί πολιτικοί και κεφαλαιοκράτες μας ξεσκίζουν στη δουλειά, διαλέγουν το ποιοι θα ζήσουμε και το ποιοι θα πεθάνουμε, μας καταδικάζουν σε μια ζωή γεμάτη φτώχεια, ανισότητες, καταστολή και πολέμους, μόνο εμείς μπορούμε να στηρίξουμε ο ένας την άλλη και να παλέψουμε μαζί για έναν καλύτερο κόσμο.

Γιατί μόνο ο λαός μπορεί να σώσει το λαό!

Ταξική Αντεπίθεση Θεσσαλονίκης (ομάδα αναρχικών και κομμουνιστών)