Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ: Κάλεσμα σε συγκέντρωση την Κυριακή 6/12, 14:00, Μεσολογγίου και Τζαβέλα

ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ: Κάλεσμα σε συγκέντρωση την Κυριακή 6/12, 14:00, Μεσολογγίου και Τζαβέλα, στο σημείο όπου δολοφονήθηκε ο αναρχικός μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΗ χρονική συγκυρία που διανύουμε είναι ιδιαίτερη από κάθε άποψη.

Το γεγονός της πανδημίας της νόσου COVID-19 και ο τρόπος της διαχείρισής της από τις κατά τόπους πολιτικές αρχές -διαχείριση που εξυπηρετεί είτε τα συμφέροντα διάφορων οικονομικών ελίτ είτε μια ατζέντα αυταρχισμού σχεδόν σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής ζωής -είναι ο αστερισμός στον οποίο κινείται η δική μας εποχή. Η παρούσα πολιτική διαχείριση της εξουσίας στην χώρα μας, αποθρασυσμένης από την απουσία ισχυρών κοινωνικών αντιστάσεων εδώ και κάποια χρόνια, έχει αναλάβει να επιτεθεί σχεδόν σε όλο το φάσμα των αγωνιστικών κεκτημένων προηγούμενων εποχών, με τρόπο μάλιστα που παραπέμπει σε ρεβανσιστικά σύνδρομα.

Η πανδημία έχει αποτελέσει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την δεξιά κυβέρνηση της ΝΔ ώστε να ξεδιπλώσει πλήρως όλη τη νεοφιλελεύθερη και συντηρητική ατζέντα της σε μια σειρά από μέτωπα, ξεκινώντας από την επίθεση στα ριζοσπαστικά κομμάτια και τις δομές συνύπαρξής τους, περνώντας τάχιστα στο μέτωπο των φυλακών, της εκπαίδευσης, της οικονομίας, των πολιτικών διεκδικήσεων με πορείες και απεργίες και έπεται συνέχεια. Ταυτόχρονα με την κρατική εγκληματική διαχείριση της πανδημίας που εκθέτει πληθυσμούς -ειδικά τους πιο ευάλωτους- σε κίνδυνο για την εξυπηρέτηση είτε οικονομικών συμφερόντων είτε ιδεολογικών εμμονών, παρακολουθούμε και την εργαλειοποίηση της, για την άνευ προηγουμένου σημειολογική επίθεση σε ζωτικά σημεία του ευρύτερου ριζοσπαστικού και προοδευτικού μπλοκ.

Σημεία σταθμούς, όπως είναι οι μέρες μνήμης των νεκρών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973, και των νεκρών της κρατικής καταστολής εν καιρώ δημοκρατίας, όπως ο αναρχικός μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος την 6η Δεκέμβρη του 2008, ημέρα που άφησε ανεξίτηλα το στίγμα της στην ιστορία της τρίτης ελληνικής δημοκρατίας ως μία από τις πιο ισχυρές εξεγέρσεις αυτής της ιστορικής περιόδου. Το νέο δόγμα καταστολής που εργαλειοποιεί την πανδημία για να επιτεθεί -μεταξύ άλλων- σε ό,τι αποτελεί σταθμό μνήμης, ριζοσπαστικοποίησης αλλά και συσπείρωσης των κινηματικών δυνάμεων, προφανώς καμία σχέση δεν έχει με μέριμνα για τη δημόσια υγεία.

Κοινωνική προστασία δεν υπήρξε ούτε όταν υπό την ανοχή του ίδιου του κράτους λειτουργούσαν για μήνες οι χριστιανικοί τόποι λατρείας ενάντια σε κάθε υγειονομικό πρωτόκολλο (πολλές φορές μάλιστα με την παρουσία κυβερνητικών εκπροσώπων), ούτε όταν άνοιξε ο τουρισμός και η εστίαση για να υπάρξει ένεση ρευστότητας στην ελληνική αγορά παρά τους τεράστιους κινδύνους, ούτε όταν σχολικές αίθουσες, χώροι εργασίας και μέσα μαζικής μεταφοράς υπήρξαν κατεξοχήν τόποι συνωστισμού, ούτε όταν σε αντίθεση με όλες τις οδηγίες διεθνών οργανισμών αλλά και της διεθνούς πρακτικής (ακόμα και σε χώρες που θεωρούνται εκτός του άξονα «πολιτισμένων κρατών») για αποσυμφόρηση των φυλακών, και εν γένει των κέντρων κράτησης.

Εκείνο που υπήρξε ήταν μόνο η συστηματική, και κατ΄ εξακολούθηση, εγκληματική και προκλητική αδιαφορία από την πλευρά του κράτους για τη δημόσια υγεία, για την οποία τώρα υποτίθεται ότι κόπτονται. Υπό αυτές τις συνθήκες η τιμή και υπεράσπιση της ιστορίας μας, των συμβόλων μας, των νεκρών μας αλλά και των αγωνιστικών και εξεγερτικών παρακαταθηκών, δε μπορεί να μπει στο ψυγείο. Φέτος, περισσότερο από άλλες φορές, είναι επιτακτικό να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, να μη αφήσουμε το νήμα που μας συνδέει με το εξεγερτικό πνεύμα του Δεκέμβρη του 2008. Φέτος, περισσότερο από άλλες φορές, η παρουσία μας στο δρόμο είναι πιο επιτακτική καθώς το σύνθημα το «Αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει» επικαιροποιείται τραγικά.

Από τους νεκρούς της αστυνομικής βίας, στους θανάτους μεταναστών στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, από τους αυτόχειρες – θύματα της οικονομικής πολιτικής στους χιλιάδες νεκρούς της κρατικής διαχείρισης της πανδημίας, η σύγχρονη θανατοπολιτική της καπιταλιστικής κυριαρχίας είναι εδώ. Αρνούμαστε να δεχτούμε να γίνουμε άψυχες στατιστικές.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι αν το κράτος ενδιαφερόταν πράγματι για τη δημόσια υγεία θα έκανε κάτι για αυτήν αντί να επιστρατεύει εντός των πόλεων, χιλιάδες αστυνομικών δυνάμεων για να διαλύει συντριπτικά λιγότερες δυνάμεις διαδηλωτών. Φέτος, περισσότερο από άλλες φορές, έχει σημασία να ακουστεί στο δρόμο το «Αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη», καθώς όσο βαθαίνει το σκοτάδι της σύγχρονης δυστοπίας που ζούμε, αυτές οι μέρες γίνονται, και συνεχίζουν να γίνονται, όλο και περισσότερων. Για αυτούς τους λόγους λοιπόν, μάς είναι αδιανόητο να πειθαρχήσουμε στις απαγορεύσεις τους και να μείνουμε σπίτια μας μια μέρα σαν την 6η Δεκέμβρη.

Τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας, όχι επειδή μας τα υπαγορεύει το κράτος αλλά επειδή ξέρουμε να προστατεύουμε τους εαυτούς μας, θα βρεθούμε στον δρόμο για να τιμήσουμε την μνήμη του Αλέξανδρου, για να τιμήσουμε την μνήμη όλων εκείνων των επώνυμων ή ανώνυμων νεκρών που δολοφονήθηκαν από την αστυνομία.

Για να φωνάξουμε ότι οι εξεγέρσεις ενάντια στο κράτος, στο κεφάλαιο και τον συντηρητισμό είναι πάντα επίκαιρες.

ΜΕ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΜΑΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Συγκέντρωση : Κυριακή 6/12, 14.00 Μεσολογγίου και Τζαβέλα στο σημείο όπου δολοφονήθηκε ο αναρχικός μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος