Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 26ης ΝΟΕΜΒΡΗ

Ελαστικά ωράρια-δεκάωρη δουλειά, αυτή είναι η ανάπτυξη για τ’ αφεντικά!Όποιος ακόμα ζει, δε λέει: Ποτέ! Το σίγουρο δεν είναι σίγουρο. Όπως ακριβώς είναι, έτσι δεν μένει. Όταν πουν ό,τι είχανε οι κυρίαρχοι να πούνε θα μιλήσουνε οι κυριαρχούμενοι.

Ποιος τολμάει να πει: Ποτέ; Ποιος φταίει, σαν η καταπίεση παραμένει; Εμείς. Ποιος θα φταίει σαν η καταπίεση συντριβεί; Εμείς πάλι. Όποιος γονατισμένος είναι, όρθιος να σηκωθεί!

Όποιος χαμένος είναι, να παλέψει! Όποιος την κατάστασή του έχει αναγνωρίσει, πώς να εμποδιστεί; Γιατί οι νικημένοι του σήμερα είναι οι νικητές του αύριο και το Ποτέ γίνεται: Σήμερα ακόμα!Μπ. ΜπρεχτΤα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα με το ξέσπασμα της δομικής οικονομικής κρίσης του 2009/10 και έπειτα, πραγματοποιείται μια λυσσαλέα επίθεση στα εργατικά κεκτημένα. Από την εκτόξευση του δημόσιου χρέους και τα μνημόνια μέχρι τη σημερινή παγκόσμια οικονομική και υγειονομική κρίση όπου υπάρχει πλήρης ταύτιση της κυβέρνησης (με την επιτροπή Πισαρίδη), του ΣΕΒ και της Ε.Ε., πραγματοποιείται μια τεράστια αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών υπό τη μορφή μνημονιακών συμβάσεων και μη. Η εν λόγω επίθεση στην εργατική τάξη, έχει εκφραστεί ποικιλοτρόπως.

Σταχυολογώντας, αξίζει να αναφερθεί ότι οι συλλογικές διαπραγματεύσεις μετατοπίστηκαν από τον εκάστοτε κλάδο ή το εκάστοτε επάγγελμα σε επίπεδο επιχείρησης, το οποίο εμφανώς μείωσε ακαριαία τη διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων έναντι των αφεντικών μας. Χαρακτηριστικής σημασίας ακόμα, είναι οι μειώσεις του κατώτατου μισθού, η καθιέρωση ευέλικτων ωραρίων εργασίας, η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, η απελευθέρωση των απολύσεων . Επιπλέον, δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί η υιοθέτηση του υπό-κατώτατου μισθού, ο οποίος αφορούσε εργαζόμενες και εργαζόμενους έως 25 ετών, παρά την μετέπειτα κατάργησή του.

Όμως δεν ήταν μόνο αυτά. Είναι τόσες πολλές οι αλλαγές, είτε σε μακρό-επίπεδο είτε κλαδικά, που θα χρειαζόμασταν πολλές κόλλες χαρτί και μελάνι για να τις απαριθμήσουμε. Ως αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών, οι ελαστικές μορφές απασχόλησης (μερική απασχόληση, εκ περιτροπής κ.α.), δεν εντάθηκαν απλά, αλλά αποτελούν την κυρίαρχη μορφή εργασίας. Παράλληλα, εντάθηκε δραματικά η εργασία μέσω βραχυχρόνιων χρηματοδοτούμενων προγραμμάτων που στην ουσία ανακυκλώνουν τους προλετάριους σε κύκλους εργασίας χωρίς δικαιώματα και ανεργίας, και η μαύρη εργασία με την εργοδοτική αυθαιρεσία να εκτινάσσεται. Το εν λόγω κείμενο όμως δεν έχει σκοπό να εστιάσει στις πρότερες αλλαγές.

Αντιθέτως, ως στόχο έχει να τονίσει την ανάγκη αντίστασης, όταν, εν μέσω πανδημίας, με υποστελεχωμένα νοσοκομεία, υγειονομικές βόμβες ως δημόσιες συγκοινωνίες, ανύπαρκτες δομές ψυχικής υγείας και μέτρα προστασίας των εργαζομένων, υπερπληθώρα μαθητών ανά τάξη και περισσότερους από 1.300.000 ανέργους, η κυβέρνηση, προσπαθώντας να ικανοποιήσει τις ανάγκες και τις προσταγές του κεφαλαίου, φέρνει προς ψήφιση δύο επαίσχυντα νομοσχέδια βαθαίνοντας την μείωση των εισοδημάτων και των συνθηκών ζωής μας. Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται μία προσπάθεια θεσμοθέτησης από το κράτος εν μέσω πανδημίας, φοβούμενο τις λαϊκές αντιστάσεις. Το ίδιο έγινε με το περιβαλλοντικό νομοσχέδιο, όπως και με το νομοσχέδιο, το οποίο ουσιαστικά ποινικοποιεί τις διαδηλώσεις. Ο “νέος πτωχευτικός κώδικας” που ψηφίστηκε ήδη και το “νομοσχέδιο για τα εργασιακά” που αναμένεται να ψησιστεί τις επόμενες εβδομάδες, ήρθαν για να τσακίσουν ότι είχε απομείνει κεκτημένο από τους σκληρούς μα νικηφόρους αγώνες των προηγούμενων γενεών της εργατικής τάξης. Αν και η Ε.Ε. έταξε πακέτα χρηματοδότησης στις οικονομίες που την απαρτίζουν (η πλειονότητα αυτής της χρηματοδότησης θα είναι υπό την μορφή δανείων), αυτές οι “ενέσεις χρήματος” σε καμία περίπτωση δεν επαρκούν για να αποκαταστήσουν την κερδοφορία του κεφαλαίου, και κατ’ επέκταση την συνέχιση της καπιταλιστικής σχέσης στην Ε.Ε.

Προκειμένου να γίνει αυτό, απαιτούνται διαρθρωτικές αλλαγές στις οικονομίες, προφανώς υπέρ του κεφαλαίου. Βάση αυτού , η συνέχεια της επέλασης της κρίσης του καπιταλισμού, και της απαιτούμενης παλινόρθωσης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, η οποία βρίσκει τον κύριο ντόπιο εκφραστή της στη κυβέρνηση της ΝΔ, φέρνει προς ψήφιση το νέο ν/σ στα εργασιακά με αποτέλεσμα τη φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων. Υπερδιπλασιασμός του ορίου των απλήρωτων υπερωριών (από 48 σε 120), ελαστικά σπαστά ωράρια μετά από ατομική συμφωνία του εργαζόμενου και του εργοδότη, εφαρμογή 10ωρου ωραρίου εργασίας. Σημαντικό είναι να τονίσουμε πως οι υπερωρίες πλέον δε θα πληρώνονται με προσαύξηση αλλά θα δίνονται ως ρεπώ ή ως μειωμένο ωράριο εργασίας στο μέλλον, κάτι που μειώνει τον μισθό των εργαζομένων, τσακίζει τον προγραμματισμό των ζωών τους, ενώ είναι κοινό μυστικό πως από τη στιγμή που υπάρχει 6μηνη προθεσμία για να δηλωθούν συνολικά οι υπερωρίες ακόμα και τα ρεπώ ή τα μειωμένα ωράρια δεν πρόκειται να δοθούν ποτέ.

Τέλος στο νέο νομοσχέδιο προβλέπονται περισσότεροι κλάδοι που θα δουλεύουν και τις Κυριακές.Κάπως έτσι ΕΕ-κυβέρνηση-κεφάλαιο τσακίζουν όποια δικαιώματα παρείχαν μία κάποια αξιοπρέπεια στην εργατική τάξη που κατρακυλάει στην κατάσταση που βρίσκονταν πριν 100 χρόνια. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο έχουν προαναγγείλει και αλλαγές-ταφόπλακα στον συνδικαλιστικό νόμο, για να προλάβουν τις αντιστάσεις που ξέρουν ότι αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσουν. Έτσι, η άσκηση του συνδικαλιστικού δικαιώματος αποκτά ως προϋπόθεση την απογραφή στο Γενικό Μητρώο συνδικαλιστικών οργανώσεων (τελειοποιώντας το ψηφιακό φακέλωμα). Αυτό σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική ψηφοφορία για όποιαδήποτε απόφαση του φορέα, καθιστά οποιαδήποτε επιχειρησιακή ή κλαδική απεργία παράνομη ή και ανέφικτη καθώς έρχεται και δένει με την διάταξη που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη του 2018, σύμφωνα με την οποία υπερδιπλασιάστηκε ο αριθμός των εργαζομένων που απαιτείται προκειμένου να κηρυχθεί απεργία. Σαν να μην έφτανε αυτό, το προσωπικό ασφαλείας που πρέπει να εργάζεται σε περίπτωση απεργίας, όταν αυτή αφορά επιχειρήσεις που η λειτουργία τους είναι κρίσιμη για το κοινωνικό σύνολο, ορίζεται σε τουλάχιστον 40% και κάπως έτσι έχουμε τη δημιουργία ενός νόμιμου απεργοσπαστικού μηχανισμού.

Μάλιστα, για την τελευταία υποχρέωση ο εκπρόσωπος του εργοδότη, αν δεν καταφέρει να κάνει “όλα όσα πρέπει” για να διασφαλιστεί το προσωπικό ασφαλείας, τελεί ποινικώς κολάσιμη πράξη, παρέχοντας έτσι ένα ιδιαίτερα ισχυρό κίνητρο στην εργοδοσία να εξασφαλίσει με οποιονδήποτε τρόπο την “ομαλή λειτουργία της επιχείρησης” με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Το κερασάκι στην τούρτα, είναι μια δημιουργική ασάφεια καθώς αν κατά την διάρκεια απεργίας ασκηθεί ψυχολογική ή σωματική βία η απεργία καθίσταται παράνομη και όσοι μετέχουν σε αυτή τελούν ποινικά κολάσιμη πράξη που οδηγεί εκτός των άλλων στην απόλυση, όπως γίνεται κατανοητό η ‘ψυχολογική βία’ θα αποτελέσει ένα πασπαρτού βάση του οποίου η εργοδοσία θα βγάζει κάθε απεργία παράνομη και θα μπορεί μάλιστα να διεκδικεί και αποζημίωση.

Την ίδια στιγμή ο νέος πτωχευτικός κώδικας άνοιξε το δρόμο για πλειστηριασμούς και κατασχέσεις πρώτης κατοικίας αλλά ορίζει ταυτόχρονα και ως μάξιμουμ εισόδημα για έναν άνθρωπο ανεξαρτήτων υποχρεώσεων, κόστους ζωής, οικογενειακής κατάστασης τα 15.000 το χρόνο, ενώ τέλος ανοίγει το δρόμο για μη καταβολή αποζημίωσης απόλυσης σε εργαζόμενους εταιρειών που κάνουν χρήση των διατάξεων του νομοσχεδίου. Όταν βαράνε λοιπόν πιστόλες τα παράσιτα οι καπιταλιστές, εμείς θα χάνουμε όλα τα δικαιώματά μας, ενώ την ίδια στιγμή η αντιμετώπιση ατομικών χρεών φυσικού προσώπου ως χρέη εταιρείας είναι αρκετά για να μας τραβάν τα λεφτά και να αναγκάζουν πολυμελείς οικογένειες να ζουν με ψίχουλα την ίδια ώρα που θα μπορούν να τιςς κατάσχουν τις πρώτες κατοικίες και να τις μετατρέπουν σε ενοικιαστές που πληρώνουν στην τράπεζα εφ’ όρου ζωής .Ζούμε κοσμοϊστορικές συνθήκες που θα αλλάξουν τις ζωές μας για τις επερχόμενες δεκαετίες, είναι χρέος μας σε όλη αυτή την επίθεση που δεχόμαστε να απαντήσουμε με το μόνο όπλο των εργαζομένων, με την ταξική ενότητα και αλληλεγγύη. Να οργανώσουμε την τάξη μας, να σταματήσουμε την λεηλασία των μισθών, του χρόνου, των δικαιωμάτων, της αξιοπρέπειας μας.

Σήμερα, την ώρα που δισεκατομμύρια δίνονται για την πολεμική προετοιμασία ενώ νοσοκομεία-σχολεία είναι υποστελεχωμένα, σήμερα που γίνεται ξεκάθαρο πως η πανδημία έχει αποτελέσει την μεγαλύτερη ευκαιρία για να χτυπηθούν εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και ελευθερίες, σήμερα που γίνεται αντιληπτό πως τα αφεντικά μας στοιβάζουν σε υπερπλήρη λεοφωρεία και χωρίς μέτρα προστασίας στις δουλειές γιατί το μόνο που τους νοιάζει είναι το κέρδος να ξεκινήσουμε από το μπλοκάρισμα του συγκεκριμένου νομοσχέδιο για να αρχίσουμε το πέρασμα στην αντεπίθεση. Για να χτίσουμε ξανά τα σωματεία μας, την αλληλεγγύη στις γειτονιές και την ταξική αυτοάμυνα απέναντι στην κρατική και εργοδοτική τρομοκρατία, για να διεκδικήσουμε μείωση του εργάσιμου χρόνου και αύξηση των μισθών, για να παλέψουμε για δουλειές σταθερές και με δικαιώματα, για να μπορούμε να απεργούμε και να διαδηλώνουμε αλλά και για να μιλήσουμε επιτέλους για την μεγάλη ανάγκη που γεννάει η εποχή.

Να γίνουμε εμείς, οι παραγωγοί όλου του κοινωνικού πλούτου, κύριοι της μοίρας μας, να καταργήσουμε την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, να τσακίσουμε την κρατική μηχανή και την αστική εξουσία, να στήσουμε μια οργάνωση της παραγωγής και της κοινωνίας που θα εξυπηρετεί τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι τα παράσιτα με τις επαύλεις και τους φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς.

ΤΑΞΙΚΟ ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΙΣ ΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ, ΤΑ ΕΛΑΣΤΙΚΑ ΩΡΑΡΙΑ, ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ, ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ

ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ – ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 26ης ΝΟΕΜΒΡΗ

ΘΑ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ, ΘΑ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ, ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

(Η καραμέλα της “ατομικής ευθύνης” που αναπαράγεται από τα Μ.Μ.Ε. με σκοπό να αποκρύψει τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης έχει λιώσει. Το σύστημα υγείας έχει καταρρεύσει εξαιτίας των πολύ συγκεκριμένων χειρισμών που έγιναν για να στηριχθεί το κεφάλαιο. Τη στιγμή που ο ίδιος ο Τσιώδρας δήλωσε πως το 86% των μολύνσεων προέρχονται από μετάδοση σε κλειστούς χώρους, η απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου, των διαδηλώσεων και των εργατικών κινητοποιήσεων έχει σαφές ταξικό και κατασταλτικό χαρακτήρα και στερείται κάθε επιστημονικής βάσης. Τη στιγμή που αυτοί εν μέσω πανδημίας ψηφίζουν ότι προλαβαίνουν για να τσακίσουν τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, ως σάρκα από τη σάρκα του λαού, καλούμε τον κόσμο να μη φοβηθεί και να μείνει στους δρόμους με ισχυρό αίσθημα αγωνιστικής αυτοπειθαρχίας, ταξικής αλληλεγγύης, κοινωνικής ενσυναίσθησης και προστασίας του Ε.Σ.Υ., των ηλικιωμένων, των συνανθρώπων μας με υποκείμενα νοσήματα, της ίδιας της κοινωνίας. Κάτι που άλλωστε οι αγωνιστές, σε αντίθεση με τις εκκλησίες, τους αστούς, την κυβέρνηση, ήδη κάνουν.)

Ταξική Αντεπίθεση (ομάδα αναρχικών και κομμουνιστών)