Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Θεσσαλονίκη: Ενάντια στην καύση σκουπιδιών στο ΤΙΤΑΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ, ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ ΜΑΣ, ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ: ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ ΣΤΟ ΤΙΤΑΝ


Μόνο όταν θα έχετε κόψει και το τελευταίο δέντρο. Μόνο όταν θα έχετε δηλητηριάσει και το τελευταίο ποτάμι.
Μόνο όταν θα έχετε ψαρέψει και το τελευταίο ψάρι. Μόνο τότε θα καταλάβετε ότι τα λεφτά δεν τρώγονται.”

Αποδομώντας το αφήγημα της καύσης σκουπιδιών ως λύση φιλική προς το περιβάλλον

Η καύση απορριμμάτων και παραγώγων τους (RDF-SRF) αποτελεί μια θερμική μέθοδο διαχείρισης απορριμμάτων, που κατατάσσεται ακόμα και από ευρωπαϊκούς και παγκόσμιους φορείς ως μία από τις λιγότερο αποδοτικές μεθόδους διαχείρισης στερεών αποβλήτων. Με στόχο τα ενεργειακά «οφέλη» λόγω της παραγωγής θερμικής και ηλεκτρικής ενέργειας μέσω της καύσης και της χρήσης των παραγώγων της ως καύσιμα στη βιομηχανία, παρουσιάζεται ως μία «πράσινη» εναλλακτική λύση για τη διαχείριση των αποβλήτων που μπορεί να αντικαταστήσει τις περιβαλλοντικές συνέπειες της ταφής τους.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Η καύση θεωρείται από πληθώρα περιβαλλοντικών και οικολογικών οργανώσεων αλλά και επιστημονικών μελετών ως μια ξεπερασμένη, ιδιαίτερα δαπανηρή, περιβαλλοντικά επιζήμια και επικίνδυνη μέθοδος διαχείρισης απορριμμάτων. Σύμφωνα με περιβαλλοντικές μελέτες, η δημιουργία μονάδων καύσης φέρει πολύ υψηλό κόστος και σίγουρα πολλαπλάσιο από αυτό, μεθόδων όπως η διαλογή στην πηγή και ενέργειες μείωσης του όγκου των απορριμμάτων.

Σε σχέση με τις περιβαλλοντικές συνέπειες και τις συνέπειες στην υγεία, τα υπολείμματα που προκύπτουν από τις Μονάδες Επεξεργασίας Απορριμμάτων και την καύση σκουπιδιών, στην καλύτερη καταλήγουν σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους, στη χειρότερη θάβονται, καίγονται ή καταλήγουν σε υδάτινους πόρους (βλ. Βόλος). Παράλληλα, με την καύση απορριμμάτων και των παραγώγων τους (rdf-srf), εκλύονται προϊόντα καύσης (διοξίνες, τα φουράνια και βαρέα μέταλλα), τα οποία είναι ιδιαίτερα επιβλαβή για το περιβάλλον και την υγεία.

Οι διοξίνες περιέχονται στα καυσαέρια που παράγονται κατά την καύση απορριμμάτων και των παραγώγων τους και εκλύονται κατά κύριο λόγο εξαιτίας της ύπαρξης χλωρίου σε αυτά. Η έκθεση των ζωντανών οργανισμών στις διοξίνες συντελείται κατά κύριο λόγο είτε μέσω μολυσμένων με διοξίνες τροφών είτε μέσω του αέρα και της αναπνευστικής οδού. Όσον αφορά την τοξικότητά τους, έχει συσχετιστεί με πληθώρα σοβαρών παθήσεων, όπως εμφάνιση καρκίνων, ασθένειες του καρδιαγγειακού και του ανοσοποιητικού συστήματος, νευρολογικές διαταραχές, προβλήματα αναπαραγωγής, διαταραχές στο αναπνευστικό και στο ουροποιητικό σύστημα και η λίστα συνεχίζεται…

Η συσχέτιση αυτή έχει επιβεβαιωθεί από πληθώρα ερευνών γύρω από την επίδραση στη δημόσια υγεία σε περιοχές κοντά σε τσιμεντοβιομηχανίες όπου συντελείται καύση απορριμμάτων, στις οποίες παρατηρείται ανάμεσα στις προαναφερθείσες ασθένειες μέχρι και αύξηση παιδιατρικών καρκίνων και αναπνευστικών παθήσεων σε παιδιά. Σοβαρά είναι και τα προβλήματα υγείας (αναπνευστικά και γαστρεντερικά προβλήματα, κεφαλαλγία, εξανθήματα, σύνδρομο οργανικής τοξικής σκόνης κ.ά.) που παρουσιάζουν εργαζόμενοι σε μονάδες αποτέφρωσης αποβλήτων και Μ.Ε.Α., σε χώρους υγειονομικής ταφής, σε χώρους διαλογής αποβλήτων και μονάδες κομποστοποίησης, με το κράτος και τις ιδιωτικές εταιρείες για ακόμα μια φορά να μην παρέχουν ασφαλή μέτρα προστασίας και να αδιαφορούν για την υγεία των εργαζομένων. Είναι, λοιπόν σαφές πως η μέθοδος της καύσης δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να μεταθέτει το πρόβλημα της συσσώρευσης σκουπιδιών και της μόλυνσης του περιβάλλοντος από τη γη στον αέρα!

Ο λόγος που επιλέγεται από το κράτος είναι σαφής: να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των καπιταλιστών. Εδώ και χρόνια άλλωστε έχει στηθεί μια τεράστια μπίζνα γύρω από τη διαχείριση των σκουπιδιών. Οικονομικοί όμιλοι και μεγαλοεπιχειρηματίες έχουν στήσει πάνω στο κοινωνικό πρόβλημα της διαχείρισης αποβλήτων ένα τεράστιο πανηγύρι με κέρδη εκατομμυρίων, καθώς όχι μόνο αποκτούν δωρεάν καύσιμο, αλλά χρηματοδοτούνται και από πάνω στα πλαίσια του “κοινωνικού τους έργου” για την διαχείριση στερεών αποβλήτων. Φυσικά, δεν είναι τα σπίτια τους δίπλα στους χώρους υγειονομικής ταφής και στις τσιμεντοβιομηχανίες, δεν είναι αυτοί που κινδυνεύουν να αρρωστήσουν και να μην έχουν λεφτά για τη θεραπεία τους, δεν εργάζονται αυτοί υπό άθλιες συνθήκες προστασίας με τον κίνδυνο ν αποκτήσουν σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα. Ενδεικτικό της διαπλοκής που έχει προκύψει γύρω από το “εμπόριο” των απορριμμάτων και τη λογικής της κερδοφορίας με κάθε κόστος αποτέλεσε και η εμπλοκή τοπικών μαφιών, όπως η ιταλική και η βουλγάρικη, με μεγάλο όγκο απορριμμάτων να καταλήγει σε παράνομες χωματερές και να περιέχει τοξικά ή και ραδιενεργά απόβλητα!

Η ιστορία της καύσης σκουπιδιών στον ελλαδικό χώρο

Το 2012 και εν μέσω κρίσης ο αναπληρωτής υπουργός περιβάλλοντος Μανιάτης, υπογράφει μια εθελοντική συμφωνία με την ΕΤΕ (Ένωση Τσιμεντοβιομηχανιών Ελλάδος) για τα «εναλλακτικά καύσιμα», ουσιαστικά για τα σκουπίδια. Δεν είναι πρώτη φορά που βλέπουμε γύρω από την καύση σκουπιδιών αλλά και από άλλα περιβαλλοντικά ζητήματα, να υπάρχει μία ωραιοποίηση των όρων. Είναι άλλωστε, γνώριμο και διαχρονικό χαρακτηριστικό των οικονομικών και πολιτικών ελίτ να φροντίζουν να εξωραΐζουν κάθε τους καταστροφική πολιτική για τον λαό και το περιβάλλον επιλέγοντας επιθετικούς προσδιορισμούς με θετική έννοια όπως, καλή ώρα, στην περίπτωση των ανεμογεννητριών, όπου μιλάνε για «πράσινη» ή «ανανεώσιμη» ή «αειφόρο» ενέργεια, χαρακτηρίζοντας ως «πάρκα» εκτρώματα από τσιμέντο, γυαλί, καλώδια και σίδερο. Στην προκειμένη τα σκουπίδια έχουν πάρει τον όρο «εναλλακτικά καύσιμα» ενώ μιλάνε για ενεργειακή αξιοποίηση. Συνεχίζουμε στο 2013 όπου ξεκινούν οι τσιμεντοβιομηχανίες να κάνουν Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (Μ.Π.Ε) για να καίνε εναλλακτικά – απορριμματογόνα καύσιμα. Εδώ να σημειώσουμε ότι ο νόμος που καθορίζει τις προδιαγραφές γύρω από την καύση σκουπιδιών, πέρα του ότι είναι ελλιπέστατος, ψηφίστηκε στα τέλη του 2014 και ενώ ήδη είχαν πάρει άδεια τα εργοστάσια να καίνε σκουπίδια από την αρχή του ίδιου έτους. Φτάνουμε λοιπόν εν έτη 2020 και η κυβέρνηση Μητσοτάκη εισάγει ένα νέο ΕΣΔΑ (Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων) το οποίο θέτει την καύση σκουπιδιών ως πυλώνα στους τρόπους διαχείρισης αποβλήτων: προαναγγέλλει τη δημιουργία νέων μονάδων καύσης και προδιαγράφει Μονάδες Επεξεργασίας Απορριμμάτων με στόχο την παραγωγή καύσιμης πρώτης ύλης για τις μονάδες καύσης και τη τσιμεντοβιομηχανία και όχι την ανάκτηση ενός ποσοστού των υλικών. Η κυβέρνηση με τον τρόπο αυτό βάζει για τα καλά στο παιχνίδι της “ανάπτυξης” την καύση απορριμμάτων, ενώ η μείωση των σκουπιδιών μέσω του περιορισμού των τυποποιημένων προϊόντων και η ανακύκλωση των δραστικά λιγότερων απορριμμάτων που θα προκύψουν δεν μπαίνει καν ως επιλογή.

Ελαστικά, πλαστικά, ζωοτροφές, λυματολάσπες είτε από πόλεις είτε από βιομηχανίες, γεωργικά και οργανικά απορρίμματα, απορρίμματα συσκευασίας, χαρτί, ξύλο, πριονίδι, λάσπες καθαρισμών, διαλυτικά, χρησιμοποιημένα λάδια, λιπαντικά και RDF, είναι αυτά που θεωρούνται ως «εναλλακτικά καύσιμα». Πρόσφατα, οι κάτοικοι του βόλου σε παρέμβαση που πραγματοποίησαν έξω από τον εργοστάσιο της ΑΓΕΤ, σταμάτησαν φορτηγό και βρήκαν ότι το RDF που μεταφέρεται για καύση είναι 99% πλαστικό και 1% ύφασμα και χαρτί. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τις ποσότητες των διοξινών που θα προκύψουν ως προϊόντα καύσης από το συγκεκριμένο εργοστάσιο.

Μέσα σε όλο αυτό το πανηγύρι, βλέπουμε τον τελευταίο χρόνο οκτώ εργοστάσια ανακύκλωσης να παίρνουν φωτιά προκαλώντας εύλογες απορίες για τα ακριβή αίτια των πυρκαγιών και για τους κανόνες ασφαλείας των εργοστασίων. Την ίδια στιγμή στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας πέρα από την καύση σκουπιδιών, ανακοινώνεται και η δημιουργία Μονάδων Επεξεργασίας Απορριμμάτων (Μ.Ε.Α.). Ήδη από το καλοκαίρι του 2019 στον Αγ. Αντώνιο στη Θέρμη αλλά και φέτος τον Ιούνιο στη Μαυροράχη στο Λαγκαδά ξεκίνησαν οι διαδικασίες δημιουργίας Μ.Ε.Α.. Η χωροθέτηση των μονάδων δεν είναι τυχαία (γύρω από εργατικές-λαϊκές κατοικίες), ενώ κανένα περιβαλλοντικό κριτήριο δε λαμβάνεται υπόψη, αν σκεφτούμε ότι η Μαυροράχη είναι μια περιοχή ήδη περιβαλλοντικά επιβαρυμένη, με ένα ΧΥΤΑ σε απόσταση αναπνοής και ένα ιστορικό μόλυνσης στις λίμνες Κορώνειας-Βόλβης. Ως επιστέγασμα, στις 12 Ιουνίου, το ΥΠ.ΕΝ., με την τροποποίηση των Περιβαλλοντικών Όρων, πρακτικά, ενέκρινε την καύση απορριμμάτων από την τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ στην Ευκαρπία. Οι υποβαθμισμένες δυτικές συνοικίες καλούνται ακόμα μια φορά να υποστούν τις περιβαλλοντικές συνέπειες και τις επιπτώσεις στη δημόσια υγεία στο βωμό του κέρδους των βιομηχανιών, παρά τις ήδη υπάρχουσες καταγγελίες και αντιδράσεις για τη μόλυνση του αέρα της περιοχής από τα Ελληνικά Πετρέλαια.

Περιβαλλοντική κρίση

Φυσικά, το περιβαλλοντικό και κοινωνικό ζήτημα της καύσης σκουπιδιών δε μπορεί να ειδωθεί αποκομμένα από τα υπόλοιπα περιβαλλοντικά εγκλήματα που συντελούνται στο βωμό της αύξησης των καπιταλιστικών κερδών, αλλά και αποκομμένα από τον ίδιο τον τρόπο παραγωγής και τις εκμεταλλευτικές σχέσεις που κυριαρχούν.

Η καπιταλιστική οικονομία, θέτοντας ως μοναδικό σκοπό το κέρδος, έχει επεκτείνει, άνευ οποιουδήποτε ορίου και μέτρου, την κυριαρχία της πάνω στο φυσικό περιβάλλον. Οι πρακτικές της καπιταλιστικής παραγωγής περιλαμβάνουν εκτός των άλλων εξορυκτικές δραστηριότητες, αποψίλωση των δασών, πλήρη έλεγχο των υδάτινων πόρων, διαχείριση και καύση αποβλήτων, τουριστική και οικοδομική εκμετάλλευση, εγκατάσταση υποδομών Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά). Στην Ελλάδα δε, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί, με υποδομές, τεράστιες εκτάσεις γης και ακίνητα να έχουν περιέλθει στο υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) με σκοπό την εκμετάλλευση από ντόπιους και ξένους καπιταλιστές, γεγονός που έρχεται να προσθέσει ακόμα μεγαλύτερη κερδοφορία για το κεφάλαιο παράλληλα με αυτή που έχει από την αύξηση του κόστους ζωής μας, το μειωμένο μας μισθό, την όλο και πιο εντατική μας εργασία.

Δεν είναι οπότε η καύση σκουπιδιών η μόνη εγκληματική παρέμβαση του κεφαλαίου και του κράτους στην υγεία μας, στην ποιότητα ζωής μας και στη φύση. Η κατάσταση στο Κορδελιό και τον Εύοσμο με τη δυσωσμία από τα ΕΛΠΕ έχει γίνει ανυπόφορη, ενώ η ρυπογόνα και επιβαρυντική για την υγεία μας δραστηριότητα δε λέει να σταματήσει. Στη Χαλκιδική συντελείται εδώ και χρόνια ένα περιβαλλοντικό έγκλημα, όπου βαπτίζοντας “φιλική” προς το περιβάλλον την εξόρυξη των Σκουριών, μετέτρεψαν ένα παρθένο βουνό σε ένα οικολογικό Άουσβιτς, σε μια μεγάλη έρημο. Η “φιλικότητα” της εξόρυξης περιλαμβάνει: ατμοσφαιρική ρύπανση, καταστροφή των υδάτων, τοξική σκόνη και απόβλητα, καταστροφικές συνέπειες για την ανθρώπινη υγεία και γενικότερα μια τεράστια τοξική μόλυνση που θα εξαφανίσει κάθε άλλη οικονομική δραστηριότητα (γεωργία, κτηνοτροφία, μελισσοκομία, αλιεία) εκτός από τις εξορύξεις. Ένα άλλο παράδειγμα, επιβολής επιχειρηματικών δραστηριοτήτων εις βάρος ανθρώπου και φύσης αυτή την περίοδο, είναι η ιδιωτικοποίηση δημόσιων κοινωνικών αγαθών, όπως αυτό του νερού στις Σταγιάτες του Βόλου. Τα τελευταία χρόνια η δημοτική αρχή Μαγνησίας αγκαζέ με μπράβους και επιχειρηματίες υπονομεύει και υποβαθμίζει την ύδρευση της περιοχής με σκοπό να την πουλήσει σε ιδιώτες εργολάβους και σε μονοπωλιακούς κολοσσούς. Με εκβιαστικές τακτικές διακοπής υδροδότησης στο χωριό και με υβριστικές δηλώσεις και απειλές, ο δήμαρχος Βόλου Α. Μπέος προσπαθεί να καταστείλει τον μακρόχρονο και πολύμορφο αγώνα τον ντόπιων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού. Επιπλέον σημαντική είναι η επίπτωση στο περιβάλλον από την δημιουργία μεγάλων αιολικών πάρκων στα βουνά. Χρησιμοποιώντας πάλι, την καραμέλα του ενεργειακού οφέλους ως ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, πλασάρουν επιχειρηματικές επενδύσεις με fast track διαδικασίες, καταστρέφοντας ακόμα και προστατευόμενες περιοχές NATURA. Με σύνθημα “Ελεύθερα Βουνά Χωρίς Αιολικά” κάτοικοι από διάφορες περιοχές της χώρας προασπίζονται τον τόπο τους από τις αρπαχτές και τις, επιδοτούμενες από την Ε.Ε., μπίζνες κράτους και επενδυτών.

Απέναντι στην γοργή οικολογική καταστροφή που συντελείται στο βωμό της κερδοφορίας των καπιταλιστών, είναι επιτακτική η συσπείρωση και η οργάνωση των αγώνων, με σκοπό την νικηφόρα αντίσταση απέναντι στη καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και την υπονόμευση της ανθρώπινης ζωής. Ενώ ταυτόχρονα, σε μία περίοδο ολομέτωπης επίθεσης στους μισθούς και στις ζωές μας, η σύνδεση του αγώνα για την υπεράσπιση του φυσικού κόσμου, με τους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες, με τον αγώνα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, με τους αγώνες για ποιοτική και ελεύθερη πρόσβαση σε υγεία και μόρφωση, με κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα που εκδηλώνεται απέναντι στην κοινή ρίζα της εκμετάλλευσης, είναι προϋπόθεση για αυτή τη νίκη.

Καπιταλισμός: η ρίζα της εκμετάλλευσης των ανθρώπων και της λεηλασίας της φύσης

Σύμφωνα με τους επιστήμονες διανύουμε την ανθρωπόκαινο εποχή, όπου για την οικολογική καταστροφή που συντελείται ευθύνεται αποκλειστικά ο άνθρωπος από τη στιγμή που οργάνωσε την παραγωγή και το σύνολο της κοινωνικής ζωής γύρω από το καπιταλιστικό πρότυπο. Η καπιταλιστική, λοιπόν, αλαζονεία σηματοδοτεί μαζικές εξαφανίσεις φυτικών και ζωικών ειδών λόγω της κλιματικής αλλαγής, καταστροφή της βιοποικιλότητας και ανεπανόρθωτες συνέπειες για οργανισμούς που επιβιώνουν, συμπεριλαμβανόμενου και του ανθρώπου. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της μόλυνσης της γης (χημικά λιπάσματα, εργοστάσια και αστικά απόβλητα), της μόλυνσης του αέρα (ρυπογόνα καύσιμα, βιομηχανικοί ρύποι, έλλειψη δασών, διοξίνες) και της μόλυνσης του νερού (βιομηχανικά απόβλητα, αστικά λύματα, γεωργικές δραστηριότητες). Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν τηρούνται τα μέτρα και οι προϋποθέσεις που θα μπορούσαν να προστατεύσουν το περιβάλλον και την υγεία μας, καθώς αυτά κοστίζουν – όπως ξέρουμε ότι κοστίζει για τους καπιταλιστές θεωρείται βάρος-. Έρευνες έχουν αποδείξει πως η ανατροπή των οικολογικών ισορροπιών καθιστούν τον άνθρωπο ευάλωτο στην εμφάνιση νέων ασθενειών (Έμπολα, sars, covid-19 κ.α.) που προσβάλλουν κατά κύριο λόγω το αναπνευστικό.

Καταλήγοντας, η περιβαλλοντική καταστροφή είναι φυσικό απότοκο του ίδιου του καπιταλιστικού/ ιμπεριαλιστικού συστήματος που λεηλατεί όλο τον πλανήτη για τα συμφέροντα μιας χούφτας παράσιτων, και μπορεί να σταματήσει συνολικά μόνο εφόσον ανατραπεί η αστική εξουσία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ως τότε πρέπει να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Αντίθετα, είναι οι ταξικοί αγώνες αλλά και οι αγώνες για την προστασία της φύσης που μπορούν και πρέπει να μπλοκάρουν τις, όλο και πιο επιζήμιες για τις ζωές μας, επενδύσεις και προθέσεις των καπιταλιστών.Ενώ ταυτόχρονα μπορούν και πρέπει να γίνουν το ζωντανό σημείο σύνδεσης, συνειδητοποίησης, οργάνωσης, της εργατικής τάξης, των τοπικών κοινωνιών, των λαών. Η οργάνωση και η αντίσταση των λαϊκών στρωμάτων, η ταξική θέαση που πρέπει να έχουμε σε κάθε αγώνα αλλά και η αντίστοιχη συνείδηση προστασίας του πλανήτη που ζούμε, αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική και ελπιδοφόρα απάντηση απέναντι στην καπιταλιστική κερδοφορία.

Στη Θεσσαλονίκη και καθόλου τυχαία στη δυτική της πλευρά, το κεφάλαιο επιλέγει να επιβαρύνει και άλλο τους κατοίκους της που ζουν βυθισμένοι στο τσιμέντο, τη δυσοσμία, τους ρύπους, την καύση απορριμμάτων, την έλλειψη ελεύθερων και δημόσιων χώρων και ταυτόχρονα στην ανεργία, στην αύξηση του κόστους ζωής, στην ελαστική και εντατικοποιημένη εργασία. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση επιτροπές κατοίκων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων προσπαθούν να παλέψουν για την υγεία, το περιβάλλον, την ποιότητα του αέρα που αναπνέουμε όλοι μας και να μπλοκάρουν την “ανάπτυξη” που φέρνουν ΕΛΠΕ-ΤΙΤΑΝ, ενώ αντίστοιχες πρωτοβουλίες από τη Θέρμη και τη Χαλκιδική δίνοντας επίμονα τις δικές τους μάχες, στηρίζουν τη διαδήλωση στις 17 Οκτώβρη.

Με αυτά στο μυαλό, αλλά και με σεβασμό στο πλαίσιο που οι ίδιοι οι αγωνιζόμενοι βάζουν, στηρίζουμε τη διαδήλωση το Σάββατο 17 του Οκτώβρη στις 12.00 στο Άγαλμα του Βενιζέλου και καλούμε όλους και όλες τους κατοίκους αυτής της πόλης, που δε θέλουν να δουν την υγεία τους και το περιβάλλον να είναι μία παράπλευρη απώλεια της κερδοφορίας του κεφαλαίου, να παραβρεθούν μαζικά και να πλαισιώσουν τα σχήματα που παλεύουν για όλους και όλες μας.

Η σφοδρότητα της κρίσης δεν μας αφήνει περιθώρια εφησυχασμού, οι αστοί δε θα σταματήσουν την επίθεση τους μέχρι να μας ξανακάνουν δούλους, ενώ το ενδεχόμενο νέων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων για τη μοιρασιά της αγοράς ενέργειας (και όχι μόνο) έρχεται όλο και πιο κοντά: Σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς και φοίτησης να συμμετέχουμε ή να στήσουμε σωματεία, επιτροπές και δίκτυα προλεταριακής αλληλεγγύης και αυτοάμυνας που θα βάζουν στο επίκεντρο τα καθημερινά λαϊκά προβλήματα και τις κοινωνικές ανάγκες, που θα παλεύουν ενάντια στην αύξηση του κόστους ζωής, ενάντια στη φτώχεια, ενάντια στην κρατική καταστολή και την λεηλασία της φύσης. Να πάρουμε τις απαραίτητες νίκες που θα ανεβάσουν την αυτοπεποίθηση του λαού, την πίστη στις δικές του δυνάμεις και να αρχίσουμε να σχεδιάζουμε ένα νέο σχέδιο απελευθέρωσης της κοινωνίας αλλά και την δημιουργία ενός άλλου μοντέλου παραγωγής και οργάνωσης των ανθρώπων χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς φτώχεια, χωρίς πολέμους.

ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΚΑΥΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΤΑΝ
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΒΑΡΥΝΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΠΕ
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ